Berfin ÇİMEN

Serin bir sonbaharın ortasındayım

Nefesimi duyuyorum ağır ağır

Uzun boylu buğdaylara sızıyorum

Tenimde hafif bir ürperti geziniyor

Çehreme ufak bir gülümseme yayılıyor

Yüreğim huzura matemleşiyor,

Ağlamak o an içimden geliyor

Bilinmeyen bir tarla ortasındayım

Yalnızım

Suskunum

Ve düşünüyorum

Hem geçmiş benim içimde

Hem de gelecek benden çok uzakta

Şimdi yok olsam sonbahar da

Hangi mevsimde doğarım bir daha

Ardıç ağacı bir yanda

Güneş batıyor bulutların arasında

Yapraklar kımıldamak da dallarda

Bugün gün bitti, yarın yine açacak yeni bir umutla

Şimdi ölüme yakın bu beden

Gözler kapanmaya mecalsiz

Can, ne kadar kalmak isterse istesin,

Ruh gitmek istiyor umarsızca