Kübra Yüksel EROĞLU…

Kar yağıyordu
Didem okudum
Kelimeler içime aktı
Hışırdıyorlardı
Battaniye aldım
Ben, çocuğum ve doğacak şiirim
Şekerleme yapacaktık
Şiirime şeker paketleri yapacaktım
Kelimeler sabırsızlandı
Hışır hışır
Parlak parlak
Parmaklarımdan aktı

İçimde kocaman bi kara delik vardı
Panik yaptım
Kelimeler kaybolacaktı
Didem’i düşündüm
O olsa n’apardı
Kara deliğin altına dev bir süzgeç koyardı
Süzerdi kelimeleri
Nişastasını akıtırdı
Şöyle bir iki sallar tezgaha vurur
Tencereye katardı
Pişmiş kelimeler yazardı

Didem öldü diyorlar
Didem öldü
Ne yani şimdi hiçbir kadın
İçindeki ağır sözlere şemsiyeler yapmayacak mı?
İçimdeki didemist
Aylak ayaklarını ayaklandırdı
Uykulu gözlerini açtı
Didem ölmedi kalbimizde yaşıyor!
Diye efelendi efendice
Komik buldu bunu tabi sonra
Acı sözlere komik şapkalar takardı didemistler

Füsun’un yeşil, ela gözleri vardı
Ömer’in tombul yanakları
Didem de korkar mıydı erken ölmemden?
Yaşasaydı
Yaşasaydı korkmazdı
Didem yaşamaktan da ölmekten de korkmazdı
Didem çok yazdı çok yaşadı
İçimdeki çatık kaşlı baba
Az yazdın
Az yaşadın sen
Kalk ve yaz dedi
Yazdım

(Didem’in süzgecinden geçmeyenler kaldı:
güneş, deniz, bütün coğrafya…
Didem bunları komik bulmazdı)