Kübra YÜKSEL EROĞLU…

Sığınacak limanı olmayan gemiydim
Önce sakin sularda dolaştım amaçsız hedefsiz
Sonra çirkin korsanlar girdi menzilime savaştım
Sonra deniz kabardı gök yağdı üzerime dayandım
Her şey bittiğinde bir köşede durup güneşi içtim gövdemle
Sakinleştim, duruldum sandım
Ne dalgalar bıraktı yakamı
Ne korsanlar
Yoruldum, yıprandı gövdem
Bir zamanlar sesini sevdiğim deniz artık rahatsız edici bir uğultudan ibaret
Bi kara bulsam otursam dedim
Geminin karaya oturmak istemesi absürt bulundu
Kara da yoktu zaten her neyse
Yunuslar yüzdü etrafımda
Neşeleri sinir bozucuydu
Benim de neşeyle yüzdüğüm günler olmuştu
Bir gece ay ışığında bir fikir düştü aklıma;
Motorları durdurup
Karanlık sularıyla savaşmayı sevdiğim
Güneşli günlerde neşelendiğim o denizin dibini görmek…
Ya da kendiliğinden her bir parçam çürüyene kadar üzerinde dolaşmaya devam etmek…