Gözdem ÖZALP…

Sen büyürsün, evler yerinde durur.

Bir ağaç büyür fakat evler yerinde durur.

Yetişemezsin mesela bir çınara

oysa , zıplayarak pervazına dokunduğun kapılar büyümez hiç.

Sen büyürsün,

ağaç büyür,

ev büyümez…

Aksine biz büyüdükçe küçülür evler.

Biz büyürüz, küçülür evler.

Kimileri çok büyür başlarını eğerek geçerler kapılardan…

Ev insan değildir, asla büyümez.

Sarmaşıkları uzar, duvarları uzamaz.

Çıkarsın bir taburenin üzerine, tavanına değer elin.

Değince elin bir evin tavanına

sıkıştırır evler,

Nereye dönsen duvar, ne yana baksan kapı,

 Ve duvarlarına sinmiş kokuları vardır evlerin.

Burnunun direğini sızlatan kokuları.

Burnunun direğini sızlatır evler,

Dayanılmaz, kaçarsın.

Çok da uzaklaşamaz,

döner dolaşır yine eve varırsın.

………………………………………………………

-Şşşşşşşşş!

……………………………………………………..

Sessizleşir evler…

Avludaki  ağaç kesilir,

tabure kırılır,

sobanın sıcaklığı kaybolur.

Sessizleşir evler

Fakat hep durur.

İnsanlar geçer içinden.

Evler hep durur.

Evler durur…

Evler dur-ur mu?